Czego szukasz, przyjacielu?

Antoni Komendo-Borowski urodził się w 1912 r. w Białymstoku. Już przed II wojną światową był utytułowanym polskim piłkarzem. Karierę rozpoczął w latach 1929-1933 w klubie Jagiellonia Białystok. Następnie kontynuował karierę w „Pogoni” Lwów. Zagrał także dwukrotnie w meczu reprezentacji Polski. Po wybuchu wojny uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r., a następnie przedostał się na Węgry, gdzie po krótkim pobycie w obozie internowania Jolava został zatrudniony w polskim konsulacie w Budapeszcie w dziale ewakuacyjnym. Zajmował się wysyłaniem Polaków do Armii Polskiej we Francji i na Bliski Wschód. Równolegle grał jako piłkarz w klubie „Junak” Drohobycz, gdzie rozegrał wiele meczy z utytułowanymi, węgierskimi drużynami. Na skutek presji ze strony Niemców zostaje w czerwcu 1940 r. aresztowany przez tajną policję węgierską wraz z kierownikiem działu mjr dr M. Młotkiem. Po udanej ucieczce z więzienia poprzez Jugosławię przedostaje się do Palestyny, gdzie wstępuje na ochotnika do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Po ukończeniu szkoły podchorążych zostaje przydzielony do 2 Batalionu Piechoty. Po reorganizacji oddziałów polskich na Bliskim Wschodzie zostaje żołnierzem 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu. Przez cały okres jest także piłkarzem reprezentacji WP w piłkę nożną. Po zakończeniu II wojny światowej i demobilizacji pozostaje na emigracji w Anglii. Osiedlił się w Bradford, gdzie rozpoczął pracę w firmie produkującej azbest. Dodatkowo pracował społecznie w środowiskach miejscowej Polonii – w parafialnym „Caritas”, Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, jako przewodniczący komisji do Rządu Jedności Narodowej oraz jako trener zespołu drużyny juniorów KKS „Polonia”. Był także członkiem Koła Karpatczyków oraz Domu Kombatanta. Zmarł w Bradford w 1984 r.