Czego szukasz, przyjacielu?

Józef Kapica urodził sie w 1906 r. w Miedźnej (pow. Pszczyna, woj. śląskie) jako syn Józefa i Anny z domu Matoszek. Od kwietnia 1912 r. do marca 1916 r. był uczniem miejscowej szkoły powszechnej, a następnie do marca 1917 r. szkoły powszechnej w Pszczynie. W latach 1917-1925 uczeń Państwowego Gimnazjum w Pszczynie, gdzie w czerwcu 1925 r. zdał egzamin dojrzałości. W roku akademickim 1925/26 był studentem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a w latach 1927-1929 – Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W okresie 14 września 1929 – 18 września 1930 r. odbył służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5, a następnie w 3 Pułku Strzelców Podhalańskich, którą zakończył w stopniu sierżanta podchorążego. 1 stycznia 1933 r. został mianowany na stopień podporucznika rezerwy z 454 lokatą, a w styczniu 1938 r. na stopień porucznika z 82 lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W dniach 18.03.1929-12.08.1929 oraz 23.09.1930-31.10.1931 był pracownikiem Wydziału Budżetowo-Gospodarczego Urzędu Wojewódzkiego Śląskiego w Katowicach na stanowisku praktykanta rachunkowego. W październiku 1931 r. rozpoczął studia filologii germańskiej na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1935 r., otrzymując w dniu 26.02.1937 r. dyplom magistra filozofii. Od 1 września 1937 r. aż do wybuchu II wojny światowej Józef Kapica był pracownikiem Uniwersytetu Jagiellońskiego na stanowisku starszego asystenta seminarium filologii niemieckiej. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. Po ewakuacji wraz z oddziałami polskimi na Węgry został tam internowany. W 1940 r. poprzez Jugosławię i Grecję dotarł do Syrii i wstąpił do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Brał udział w obronie Tobruku jako dowódca plutonu przeciwpancernego, a następnie w walkach pod Gazalą. Po zakończeniu walk frontowych Brygady w marcu 1942 r. w Palestynie otrzymał przydział do Referatu Kultury i Oświaty 3 Dywizji Strzelców Karpackich na stanowisku oficera oświatowego. 10 września 1943 r. został mianowany przez gen. S. Kopańskiego na stanowisko komendanta Dywizyjnego Kursu Gimnazjalnego 3 DSK, którą to funkcję pełnił nieprzerwanie do zakończenia II wojny światowej, obejmując następnie stanowisko dyrektora Gimnazjum i Liceum 3 DSK aż do jego likwidacji w Wielkiej Brytanii w dniu 12.04.1948 r. W prowadzonej przez siebie szkole dla żołnierzy 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu był także nauczycielem łaciny. Uczestnik kampanii włoskiej 2 Korpusu, w tym bitwy o Monte Cassino, gdzie dowodził kompanią przeciwpancerną. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino (nr 1416). Po demobilizacji (w stopniu kapitana) pozostał w Anglii, gdzie był kierownikiem oświaty pozaszkolnej w wielu polskich placówkach oświatowych, a następnie nauczycielem dzieci w szkole sobotniej w Rochdale na północ od Manchester i w Oldham. W latach 1959-1961 był kierownikiem Ministerstwa Wyznań Religijnych, Oświaty i Kultury w Rządzie RP na Uchodźstwie, gdy premierem był Antoni Pająk. Po roku 1960 przeszedł na emeryturę. Aktywny w organizacjach kombatanckich 2 Korpusu. Zmarł w 2002 r. w Manchester.